Nergens is een signatuur te vinden. Wie het schilderij gemaakt heeft, is dus volstrekt onduidelijk. Het op dit doek afgebeelde kasteel biedt wel enig houvast en maakt duidelijk wie precies de inspiratiebron is geweest van de kunstenaar. Want exact dezelfde waterburcht zien we op ettelijke werken van de 19e eeuwse romanticus Barend Cornelis Koekkoek (1803-1862), die in zijn tijd zó vermaard was dat men hem ‘de prins der landschapsschilders’ noemde.
Het waren Koekkoek en zijn Haagse collega-schilder Schelfhout die de Hollandse schilderkunst in de 19e eeuw op de kaart zetten met een oeuvre dat uniek in de wereld genoemd mag worden. Hun winterlandschappen zijn fenomenaal en hebben tijdens de hoogtijdagen van de Romantiek in de 19e eeuw grote invloed gehad op de ontwikkeling van de schilderkunst in Nederland.
Aanvankelijk werden zowel Schelfhout als Koekkoek, door de kunstminnende elite, op handen gedragen, maar met de opkomst van het impressionisme halverwege de 19e eeuw, verbleekte hun glorie.
In zijn standaardwerk over de Hollandse schilderkunst in de negentiende eeuw noemde de kunsthistoricus G. H. Marius de werken van Koekkoek in 1903 hopeloos verouderd en uit de mode. Die minachting hield lang stand. Nog in 1962 schreef een kunstrecensent in het Handelsblad dat de “landschapsschilderkunst van Koekkoek de motieven en het métier van onze zeventiende eeuwse kunstenaars overnam, zonder echter de geest, de ziel en het frisse ervan te kunnen evenaren.” In hetzelfde artikel wordt Koekkoek “bij leven mateloos overschat” genoemd.
Ondergronds, dus buiten de officiële ‘kunstkanalen’ om, bleven de werken van de 19e eeuwse romantici onder de bevolking populair en menig kunstenaar inspireren. Veel professionele schilders bleven, ook omdat er een markt voor was, kunstwerken in de trant van Koekkoek en Schelfhout vervaardigen. Stiekem en menigmaal onder een pseudoniem, om hun ‘goede naam’ als modern en eigentijds kunstenaar niet te bezoedelen.
Niets is zo betrekkelijk als impopulariteit. Waren Koekkoek, Schelfhout en de meesters van de Hollandse School jarenlang impopulair, inmiddels betaalt men op gerenommeerde kunstveilingen gigantische prijzen voor bijvoorbeeld ‘Koekkoeks’. Niet zo lang geleden gingen twee van zijn werken voor meer dan 1 miljoen euro over de toonbank. In het kielzog daarvan oordeelt de officiële kunstwereld, die kennelijk ‘waarde’ aan ‘prijs’ koppelt, weer positiever over de Hollandse romantici.